LIEVE OMA

Bas ligt languit op de grond. Zijn linkerhand steunt zijn hoofd, in de rechterhand krampachtig een pen geklemd. Hij schrijft een kaart aan oma. Hij is gek op schrijven en op kleuren, vooral de felle kleuren vindt ie mooi. Zijn tong hangt uit zijn mond, terwijl hij ingespannen bezig is. Langzaam raakt de kaart vol. Geen plekje blijft onbenut, hij heeft ook zo veel te vertellen. Hij vindt oma lief en logeert graag bij haar. Dat wil hij haar laten weten, want anders vergeet ze het misschien. Het is al weer zo lang geleden dat hij bij haar was. Wel twee weken.

Zijn zusje komt hem storen, zij wil ook iets op de kaart schrijven. Er is nog een klein stukje vrij in de rechter bovenhoek, genoeg voor drie niet al te lange woordjes. Grootmoedig schuift Bas de kaart door. Hij vraagt de envelop aan papa en staart naar de tekst. Papa heeft de envelop geschreven, want dat vindt Bas te moeilijk. Een adres heeft zulke rare woorden, die kan hij nog niet schrijven.

“Staat daar oma?”

Papa knikt en tevreden wordt de kaart in de envelop gestopt. Gedrieën wandelen ze naar de brievenbus en met een gelukzalige glimlach laat Bas de envelop in de gleuf verdwijnen.

De brievenbus kleppert. De vrouw loopt naar de gang en raapt de post van de grond. Ze herkent het handschrift van haar zoon en met een glimlach op haar gezicht scheurt ze de envelop open. Starend naar de volgeschreven kaart ziet ze hem in gedachten liggen, haar kleinzoon, in de voor hem zo typische houding, languit op de grond. Vreemde tekentjes in alle vormen en maten lachen haar toe. Ze weet echter precies wat er staat. Ze begrijpen elkaar zo goed. Zij met een hart vol liefde, hij met het syndroom van Down.

21 reacties

  1. ram1955 said,

    16 juni 2012 bij 5:24 PM

    Wat een lieve en ontroerende WE. Super geschreven.

  2. Mrs. T. said,

    16 juni 2012 bij 6:52 PM

    Oh prachtig. Heel ontroerend. De laatste regels raken me.

  3. 16 juni 2012 bij 7:23 PM

    […] Plato     Melody     Frans54     Ria     Geesje     Marja     Natasja     Gewoon_Anneke     Smijling     Novelle    Mrs. Triltaal     Reismeermin     Trees     Dieneke     Hanneke     Clair_1991_I     Clair_1991 II     Hanscke     Nieuwe_Trui […]

  4. platoonline said,

    16 juni 2012 bij 7:37 PM

    Prachtige WE Trui. Sober geschreven en goed ingeleefd in de wereld van beide hoofdpersonen. Als lezer denk je: ’t gaat hier om een kleuter. maar de mooi naar het einde doorgeschoven pointe wijst anders uit. De link staat er.

  5. Trees said,

    16 juni 2012 bij 9:22 PM

    Wat een mooie WE300 Trui! En als zij het maar kan lezen, daar gaat het om!

  6. sumi said,

    17 juni 2012 bij 12:13 PM

    SUPER! XXX

  7. hartelijkehothulk said,

    17 juni 2012 bij 12:55 PM

    Hallo TRUITJE ! ! !
    Wil jij de H.H.H. niet zo laten huilen ? ? ?

    Recept rabarber op mijn log bij jou reactie

  8. inge said,

    17 juni 2012 bij 3:49 PM

    prachtig.❤

  9. hannekelive said,

    17 juni 2012 bij 7:42 PM

    prachtig verhaal,trui, zo lees ik ze graag.

  10. geesjesgedachten said,

    17 juni 2012 bij 7:44 PM

    Een we300 naar mijn hart trui. ik heb nog zo,n briefje van de oudste dochter van m,n * broer(tje)*

  11. 17 juni 2012 bij 9:02 PM

    Ontroerende WE. Liefde ken werkelijk geen enkele grens en dat heb je prachtig verwoord.

  12. 18 juni 2012 bij 9:39 AM

    wow… wat mooi…

  13. Xander said,

    18 juni 2012 bij 10:38 AM

    Mooi verhaal moeder!

    XXX

  14. Leo's mening said,

    18 juni 2012 bij 11:40 AM

    Mooi en sfeervol verhaal! Je ziet de kleinkinderen bezig met hun liefdesverklaring aan oma….die lieve oma die hen alles toestaat wat thuis niet mag….zoals het hoort.

  15. lien said,

    18 juni 2012 bij 6:54 PM

    Ach wat lief. En een verrassend einde.

  16. 20 juni 2012 bij 12:06 PM

    Goud waard, zowel die post als deze WE. Koesteren zo iets en hopelijk mag oma dat nog heel lang doen.

  17. Bastiaan said,

    22 juni 2012 bij 4:05 PM

    Lieve tante!
    Geraakt ben ik. In mijn hart! Door deze prachtige verwoording van de werkelijkheid! Tranen van geluk, trots en liefde voor mijn zoon kwamen spontaan bij het lezen en zelfs nu…
    Dikke knuffel

  18. de tukker said,

    22 juni 2012 bij 10:05 PM

    Ik heb het verhaal nu verschillende keren gelezen, telkens wordt ik geraakt en wordt ik emotioneel door de beelden die je woorden bij me oproepen. Het is een prachtig schilderij door woorden geschilderd.

  19. Novelle said,

    26 juni 2012 bij 8:28 PM

    bijzonder goed geschreven Truitje!

  20. hanscke said,

    1 juli 2012 bij 1:45 PM

    Ach wat mooi, je ziet het voor je

  21. gewoonanneke said,

    3 juli 2012 bij 10:22 PM

    Wat een prachtig verhaal, omdat ik zelf een kind met het syndroom van down gehad heb, helaas overleden toen ze 14 maanden was, raakt dit me heel erg. Heel ontroerend.😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: