JANNEMAN

Er was eens een klein jongetje, dat ervan droomde om, net als zijn mama, de heerlijkste gerechten uit de oven te toveren. Hij had al heel vaak gezien, dat mama het deurtje van het kolenfornuis opende en er dan een schaal in schoof. Wat er in die schaal zat, wist hij niet, maar als het weer uit de oven kwam, dan was hij zeker van een heerlijk maal. Of een zachte cake, een appeltaart, of zelfs een heerlijke boterkoek. Het jongetje hoorde zijn oudere broers en zusjes dan wel eens lachen en praten over boterbeton. Wat dat precies was, begreep hij niet helemaal, maar lekker was het, want je kon er zo fijn op knabbelen.

Op een koude winterdag was mama druk bezig in de keuken, het jongetje spelend met zijn blokjes aan haar voeten. Het fornuis brandde, want in de winter deed het tevens dienst als kachel.

“Je zit me weer heerlijk in de weg, Janneman, ga eens een stukje opzij, manneke.” Mama aaide het kind over zijn bol en veegde met haar andere hand de haren uit haar gezicht. Ze was moe, een huishouden runnen met zo veel kinderen ging je niet in de kouwe kleren zitten. Met twee handen viste ze weer een pluk gesneden andijvie uit de grote gevulde teil. De pan waar het in moest was al behoorlijk vol, maar met wat aanduwen kon het er best nog bij. Haar handen waren inmiddels ijzig koud. Het kind schoof zijn blokjes richting keukenkast. De deur stond op een kier en nieuwsgierig deed hij hem verder open. Kijk nou toch eens, daar stonden die schalen die mama altijd in de oven schoof. Het duurde niet lang tot hij de ovendeur open kon doen en zijn gevulde schaaltje in de warme ruimte kon schuiven. Gelukkig waren de grepen van het fornuis van een materiaal dat niet warm werd. Met een tevreden gezicht kroop het kind in een hoekje van de keuken en viel in slaap.

Mama had de pannen op het fornuis gezet en nam even de tijd om uit puffen in de rieten stoel, die nog van haar vader was geweest. Nog steeds als hij op visite kwam, was de stoel voor hem. Ze sloot haar ogen en droomde van een rustig leven in een groot huis met een mooie tuin.

Een  brandlucht drong haar neus binnen en met een schok keerde ze terug naar de werkelijkheid. Wat kon er in godsnaam zo branden? De pannen waren veilig en nergens was iets branderigs te vinden. Kwam de lucht soms van buiten? Resoluut deed ze de deur naar de kleine veranda open. Met drie passen was ze al aan de andere kant. Gek, hier rook ze niets, het moest dus wel binnen zijn. Snel ging ze weer naar binnen waar ze net zag dat het kind de oven open wilde doen.

“Janneman!” riep mama, “je weet dat je daar niet aan mag komen.”  Het kind schrok en kroop achteruit. Hij begon te huilen en te praten tegelijk. Mama tilde hem op en probeerde te begrijpen wat het kind haar duidelijk wilde maken. Opeens begreep ze het.

“Oh, mijn God”. Snel zette ze het kind op de grond, pakte een dikke ovenwant en opende het deurtje van het fornuis. Rook en een ontzettende stank kwamen haar tegemoet. Met gestrekte arm haalde ze het door Janneman klaar gemaakte gerecht uit de oven.

“Isse lekker, mama. Eten?” Vol verwachting keek het kind zijn mama aan, maar mama had even geen aandacht voor hem. Ze zette het schaaltje met de zwart geblakerde blokjes in de gootsteen en zette de kraan open. Een nog viezere lucht vulde de keuken en snel deed mama de verandadeur wijd open. Ze wapperde met haar handen om de rook naar buiten te krijgen. Na een paar minuten deed ze de deur weer dicht, de ergste rook en stank waren verdreven en het was behoorlijk koud. Mama tilde het jongetje op en knuffelde hem zo stevig dat hij begon te huilen.

Wat een geluk dat ze er op tijd bij was. De gedachte aan wat had kunnen gebeuren, bezorgde haar rillingen.

10 reacties

  1. hanneke said,

    4 november 2011 bij 2:35 PM

    je schrikt je toch een ongeluk?
    waargebeurd?

    • Trui said,

      4 november 2011 bij 3:27 PM

      Ja, waargebeurd, maar door mij vrijelijk tot verhaal gemaakt.

  2. Marja said,

    4 november 2011 bij 3:31 PM

    Wat een geluk dat het zo goed is afgelopen.

  3. plato said,

    4 november 2011 bij 3:48 PM

    Wat een goed verhaal, Trui. Mooi geschreven. Natuurlijk zie je het leed al aankomen maar toch blijft het spannend. En echt gebeurd? Gelukkig dat het goed is afgelopen.

  4. 4 november 2011 bij 5:31 PM

    je kunt jongens ook geen moment alleen laten😉

  5. sumi said,

    4 november 2011 bij 5:37 PM

    Wow!!! Goed gelukt , zus! Dat moet je echt voorlezen morgen!!

  6. Mrs. T. said,

    4 november 2011 bij 8:07 PM

    Gebakken blokjes, tja, het is weer ‘ns wat anders.😉
    gelukkig goed afgelopen.

  7. 4 november 2011 bij 9:07 PM

    Janneman zal dit geen tweede keer geprobeerd hebben! Wat een geluk, zo’n overgeleverd verhaal. Ik heb het met veel plezier gelezen, Trui.
    Fijn weekend!

  8. Trees said,

    4 november 2011 bij 11:02 PM

    Mijn hemel wat een schrik, zijn blokjes bakken!
    Mooi geschreven Truitje🙂
    En gelukkig goed afgelopen!

  9. geesjesgedachten said,

    5 november 2011 bij 12:01 AM

    Gezien de reactie van Sumi gaat dit over je broertje, inderdaad, voorlezen dit stukje!

    Hoeveel moeders zouden een herkenning vinden in dit stukje?, ik denk heel veel. Kinderen zijn soms zo onvoorspelbaar.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: