DROOMMAN

Oftewel: het blijft behelpen.

Met een venijnige klap zette Irene de wekker uit. Waarom had ze de dat ding dan ook gezet? Woest draaide ze zich nog eens om, klaar om door te slapen. Oh shit! Ze wist het weer, de loodgieter kwam vandaag, ergens tussen zeven en twaalf uur. Altijd fijn zo’n duidelijke afspraak. Er zat ergens een lekkage, waarschijnlijk van de verwarming. Niet dat ze plasjes water op de grond had gevonden, maar de muur waar de leiding doorheen liep, was zeiknat. Ze kon nou nooit eens een gewone lekkage hebben. Nee, bij haar moest het weer een verborgen toestand zijn. Narrig kwam ze uit bed. Zou ze eerst douchen of zou ze de man in haar nachtjapon ontvangen. Ze bekeek zichzelf in de spiegel. Ze had toevallig wel een heel sexy nachthemd aan. Heel even stond ze in dubio, maar besloot het er toch op te wagen. Het leven van een single vrouw van 33 gaat niet altijd over rozen en ze was wel toe aan een verzetje.

De bel ging. Nog een laatste blik in de spiegel. Hmmm, niet slecht. Met een stralende glimlach opende ze de deur. WAUW! Voor haar stond een jonge god. Wat een lijf, zo mooi en atletisch, dat had ze al in geen maanden gezien. Ze kreeg het er warm van. Op het bedrijfsbusje stond de naam van het bedrijf: Loodgietersbedrijf Ron Spuit. Op de overall van de man zat een naamkaartje gespeld., “Marco Grootte”. Oh, als dat eens waar was. Onder die overall zit vast een geweldig six-pack, schoot het door haar heen. Met een bevallige houding stak ze haar hand uit en sleurde bijna de beduusde jongeman naar binnen. Heupwiegend ging ze hem voor naar de bewuste plek in de gang.

De loodgieter knielde steunend op zijn handen op de grond bij de natte muur en bood Irene vrij zicht op zijn welgevormde achterste. Ze strekte haar handen uit om dat achterste eens stevig vast te pakken, maar kon zich nog net op tijd inhouden. Langzaam boog ze voorover om samen met de mooie Marco de schade aan de muur  te bestuderen. Marco keek op en zijn blik bleef hangen op haar duidelijk zichtbare, zeer welgevormde borsten. Compleet van slag stotterde hij dat hij even zijn gereedschap uit de auto moest pakken. “Beet”, dacht Irene. Ze lachte hem verleidelijk toe en bewoog haar bovenlijf nog eens extra, haar wulpse vormen vrijwel in zijn gezicht duwend. Snel stond Marco op en struikelend vluchtte hij naar buiten. Irene glimlachte, ze wist dat ze hem kon krijgen waar ze hem wilde hebben. Dat kon niet missen. Ze neuriede spontaan een liedje: “Vluchten kan niet meer”.

Met een kort: “Even naar de zaak, het juiste gereedschap halen”, stapte hij in zijn auto en reed, alsof de duivel hem op de hielen zat, de straat uit. Irene verbouwereerd achter latend. Ze had verdomme niet eens de kans gekregen te reageren. Wat nu? Toch maar aankleden dan? Nee, geen denken aan. Deze man moest ze gewoon hebben! Hij had alles wat ze wenste in haar droomman. Hij was jong en zag er verdomd lekker uit. Alles op de juiste plek en in de goede verhoudingen. Bovendien rook hij niet onaangenaam, dat had ze zelf kunnen constateren toen ze zo dicht bij hem hurkte. Stinkende mannen vond ze echt een no no.

Na een uur en twee koppen koffie was de auto terug. Snel liep Irene naar de deur. What the hell…. Dit was niet haar “eigen” Marco, maar een ander! Niet half zo lekker en zeker twee keer zo oud! Opgewekt kwam de man binnen en liep meteen door.

“Waar moet ik zijn mevrouwtje?” Afwachtend bleef hij even staan.

Mevrouwtje? Zei hij dat echt? Is ie nou helemaal gek geworden?

“Waar is Marco? Ik bedoel, de andere loodgieter?”

Lachend : “Oh, die is weggeroepen naar een spoedklus, maar geen zorgen hoor, mevrouwtje, ik heb dit zo gefikst voor u!” Met een bijna wellustige grijns keek de man haar aan. Een rilling ging over haar rug.

“Ik zou maar even iets warmers aantrekken.” Zijn grijns werd breder en breder. Irene voelde dat de man haar middenin haar gezicht stond uit te lachen en ze vluchtte naar de beslotenheid van haar slaapkamer. Boos trok ze een spijkerbroek en trui uit de kast. Binnen twee tellen had ze zich aangekleed. In de gang lag de loodgieter voor een gat in de muur. Zijn achterste stak uitnodigend omhoog, het grootste bouwvakkerdecolleté dat een mens zich voor kan stellen, staarde haar aan. Irene weerstond de verleiding er een stevige trap tegen te geven. De neiging om de billen eens stevig vast te pakken ontbrak totaal. In plaats daarvan zei ze: “Duurt het nog lang? Ik moet zo weg.”

Met nog steeds die irritante grijns op zijn gezicht stond de man op.

“Bijna klaar, mevrouwtje. Die muur moet wel eerst goed drogen voor hij gerepareerd kan worden, hè.” Hij pauzeerde even en schreef iets op een papiertje. Hij keek haar aan en zei toen met een serieuze ondertoon: “Ik weet wel iemand die dat voor u kan doen. Jong en helemaal vrij.”

Hij duwde haar het papiertje in de hand, gaf haar een knipoog en verliet de woning. Irene gooide de deur achter hem dicht en las wat de man had geschreven: stukadoor Peter de Kleine. Het zal niet! Het papiertje werd verfrommeld in een hoek gegooid en met korte snelle passen liep ze naar haar slaapkamer. Gefrustreerd liet ze zich op bed vallen. Shit! Shit! Shit! Ze haalde een paar keer diep adem, zag het beeld van de mooie Marco voor zich en als vanzelf bewogen haar handen zich over haar onderbuik. De rits van haar spijkerbroek gleed soepeltjes naar beneden.

Dit verhaal heb ik bij de boekpresentatie voorgelezen.

7 reacties

  1. hanneke said,

    18 september 2011 bij 8:21 PM

    ghe ghe ghe, hij blijft leuk…….en gezien de andere resentaties/optredens heel keurig😉

  2. Aline said,

    18 september 2011 bij 8:29 PM

    Wat een mooi verhaal, hoe voelde het om een verhaal voor te lezen voor een zaal mensen die naar je zitten te kijken en luisteren?..

  3. hanneke said,

    18 september 2011 bij 10:29 PM

    trui, ik vond het heerlijk jou, meneer trui, zoon- en schoon- trui te mogen ontmoeten.
    heb ook genoten van je verhaal, waaruit blijkt dat niet alleen roken dodelijk is, maar sporten ook niet zo gezond😉
    voor de duidelijkheid: meneer hanneke is eigenlijk voor twente (want tukker) ik zelf ben genetisch verpest door een rotterdamse vader….tja, dat krijg je er nooit meer uit…..
    dikke knuffel voor jullie allemaal

  4. Mrs. T. said,

    19 september 2011 bij 7:22 AM

    Oh, dit moet ik dus niet gaan lezen, want het boekje komt mijn kant op. Was het leuk gisteren? Vast wel!

  5. Novelle said,

    19 september 2011 bij 9:18 AM

    hahahaha inderdaad een ondeugend verhaal (glimlach)

  6. inge said,

    19 september 2011 bij 1:26 PM

    ohhh hoe was het voorlezen?!! en hoe waren de reacties?

  7. 19 september 2011 bij 7:35 PM

    Ging het voorlezen goed met je stem? En werd er gegniffeld terwijl je het voorlas? Ik hoop dat je een heel gezellige avond hebt gehad en er een geweldige herinnering bij hebt!
    tot blogs


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: