SNIF SNUIF EN SNOTTER

Was ik eindelijk weer een beetje onderweg met schrijven, lezen en reageren, word ik overvallen door bovenstaand allitererend trio. Vermoedelijk hadden zij zich verstopt tussen de boodschappen om zo, ongezien ons huis binnen te komen. Was het daar bij gebleven, dan had ik er nog wel mee kunnen leven, maar zij brachten met z’n drietjes wat gemene extra’s mee.

Het begon heel stiekem met een licht krampje zo hier en daar. De behoefte om de hele dag te slapen was heel vreemd, want niet eerder ervaren. De krampjes ontwikkelden zich tot hevige maagpijn, met als gevolg dat ik nauwelijks nog kon eten. Elke hap probeerde zich onmiddellijk weer een weg naar buiten te banen. Dat voelt niet echt heel fijn, kan ik verzekeren.

Zaterdag zijn we toch naar zoon L in Emmeloord geweest. Dat bleek achteraf een foute beslissing. Ik was tot op het bot verkleumd. En al die botjes waren aan het rammelen, ik leek wel een kleppersetje.

Als je dan ’s middags naar het schaatsen wil kijken, helpt dat ook al niet om warm te worden. Manlief maakt een pannetje stoom voor me klaar. Met een handdoek over mijn hoofd hang ik zuchtend, af en toe naar adem happend boven het pannetje. Ondertussen hoor ik het schaatsverslag. Opeens valt daar de naam Lollobrigida en onmiddellijk zie ik een wulpse donkere Italiaanse schone voor me. Een liedje dringt zich aan me op, een liedje over Gina Gina Gina Lollobrigigida. Hoe beroerd ik me ook voel, dat liedje blijft me de rest van de dag dwars zitten. De schaatsende Lollobrigida lijkt echter totaal niet op de oude bekende Lollo.

Ik heb anderhalf uur op de bank geslapen, en verder half wakend, half slapend gezeten. Alle energie was uit me geslopen, of gezogen, door de extraatjes van snif snuif en snotter. Alles wat ik wilde, was slapen, slapen en dan nog een beetje slapen.  Mijn avond insuline moet op een vaste tijd gespoten worden, half elf. Om tien uur echter hield ik het niet langer vol. Ik checkte mijn bloedsuiker. Shit shit shit! 5.9 dat is veel te laag om de nacht in te gaan. Acht voor de nacht, is mij altijd geleerd. Ik zou iets moeten eten, maar de gedachte aan eten doet me al kokken. Ik probeer iets van mijn lievelingsijs te eten, maar het smaakt helemaal niet naar ijs en ik moet mijn best doen om het binnen te houden. Ik slik en ik zucht en ik slik en ik zucht. Het ijs laat ik staan. Het kan me allemaal niets schelen. Ik ga naar bed.

Dacht ik nou echt dat ik de hele nacht rustig zou kunnen slapen? Hoe naïef. Kwart over een zat ik weer in de kamer. Niet te lang en na een slokje melk, dat gewoon binnen bleef, ging ik terug naar bed. Tot half vijf. Ik was wakker en blijven liggen is dan geen optie. Ik maakte een beker koffie en installeerde me met een overgebleven stuk van de krant van zaterdag. Manlief komt de kamer in en wil weten wat ik aan het doen ben. Nou, dat lijkt me duidelijk dus ik stuur hem terug naar bed. Dat laat hij zich geen tweede keer zeggen. Om half zes ga ik ook weer terug, ik moet wel, want de letters van de krant willen niet stil blijven staan, waardoor het lezen wat uit balans is. Ik houd het vol tot kwart voor acht.

Zondag, dat betekent croissantjes bij het ontbijt. Het eerste croissantje ging goed, het tweede iets minder, dat heb ik dan ook niet helemaal opgegeten. Ook mijn eitje heb ik laten staan. De karnemelk smaakte niet naar karnemelk, dus dat heb  ik niet opgedronken. Lunchtijd hebben we maar een uur uitgesteld, want de croissantjes zaten me nog erg hoog. Als diabeet moet je echter wel zorgen dat je regelmatig iets eet, wil je geen problemen krijgen. Ik doe er zo’n 20 minuten over, maar dan heb ik driekwart boterham weggewerkt. Er kan geen hap meer bij. De middag wordt half slapend en wakend doorgebracht, waarbij de wakende momenten werden veroorzaakt door de pijnen in mijn maag. Ik zei het al eerder, het voelde echt niet fijn.

De avondmaaltijd bestond voor mij uit een half bakje bananenyoghurt. En dat gaf gelukkig geen problemen. Ik had een behoorlijk droge strot inmiddels en manlief voorzag me van een beetje drinken. Ik nam slechts twee ieniemienie slokjes. Slikken en zuchten hielp niet meer, met een mooie boog kwam het er weer uit. Had ik verdorie al die dagen zo mijn best gedaan om alles binnen te houden!

Afgelopen nacht verliep beter dan de nacht ervoor. Ik was echter wel al om half zeven wakker. Ik heb koffie gedronken en een sapje tot mij genomen. Geen problemen.  Het is nu echter lunchtijd, maar mijn maag begint onmiddellijk een opstand bij de gedachte aan eten. Ik dacht echt dat het beter ging, dat valt dus toch wat tegen.

Manlief werd ook lastig gevallen door snif snuif en snotter, maar dan (gelukkig) zonder de maagproblemen. Nu vraag ik me af, zijn er meer mensen die ernstige maagklachten kregen bij een pittige kou?

Dat elk nadeel zijn eigen voordeel heeft, is in dit geval dan weer mooi meegenomen. In het weekend ben ik even snel anderhalve kilo kwijtgeraakt.

15 reacties

  1. ingeding said,

    14 januari 2013 bij 3:14 PM

    nog niet, maar ik ben dagelijks omringd door snif, snuif en snotter én door kindjes met andersoortige virusjes, dus ik zeg niks hardop. ;-)

    beterschap!

  2. Trees said,

    14 januari 2013 bij 3:25 PM

    Wegsturen die drie, heel ver weg! Ik kon helemaal met je meeleven Trui door je verhaal! Heel veel beterschap wens ik je!

  3. ram1955 said,

    14 januari 2013 bij 3:39 PM

    Hier is ook een week gesnotterd en zeer weinig gegeten. Geen maagkrampen gelukkig. Beterschap, Trui.

  4. hannekelive said,

    14 januari 2013 bij 4:59 PM

    hier hetzelfde verhaal, maar geen buikkrampen gelukkig.
    beterschap trui!

  5. Hastens said,

    14 januari 2013 bij 5:18 PM

    Ook ik heb het flink te pakken gekregen vanaf vorige week woensdag. Het enige voordeel is dat ik lekker in mijn bed kan liggen!

  6. rietepietz said,

    14 januari 2013 bij 6:29 PM

    Hier gelukkig géén snif snuif snotter op bezoek, ze zijn domweg aan de deur geweigerd!
    Gelukkig dus óók geen krampen en ik zit hier dus met een mondkapje voor om te zorgen dat jouw triootje niet alsnog bij me binnenstapt.
    Evengoed héél zielig en ik wens je natuurlijk van harte een spoedig afscheid van het snotterige trio !

  7. Mrs. T. said,

    14 januari 2013 bij 9:02 PM

    Niet tof zeg. Hopelijk was dit de enige ziekte voor 2013.

  8. 15 januari 2013 bij 1:36 AM

    Ach jee Trui, je hebt het goed te pakken dus, Hemmo ook, die had gelukkig geen rare buikkrampen enz. Ik begin nu , keelpijn enz. Was het maar zomer!!

  9. kakeltje said,

    15 januari 2013 bij 9:40 PM

    ‘t Is inderdaad waar: ellek voordeel hep zijn nadeel. Beterschap!

  10. Regina said,

    16 januari 2013 bij 8:51 PM

    Oef, jij hebt het flink te pakken. Bij on thuis is nog niemand ziek geweest, maar om me heen hoor ik niet anders. Ik wacht rustig mijn beurt af… Voor jou in ieder geval veel beterschap!

  11. hartelijkehothulk said,

    17 januari 2013 bij 9:47 AM

    Gelukkig deden er een heleboel medelanders met je mee!

    Gina, Gina, Gina LOLObridgidaaaaaaaaaaaaaaaa!
    Zo´n heerlijke kermis hit was dit altijd.
    En net wat je schrijft, hij blijft hangen.

  12. Desire said,

    17 januari 2013 bij 8:47 PM

    Ai, ai, ai … dat is zeker niet fijn. Ik moet zeggen, de snotverkoudende griep is hier al aan de deur geweest, de buikkrampengriep nog niet, en dat hoop ik ook zo te houden! Beterschapjes!

  13. 19 januari 2013 bij 12:57 PM

    Aha ze zijn dus bij jou beland nadat wij ze hier wegstuurden nadat ze hun logeerpartij veel te lang hadden overtrokken.
    Zoonlief begon eind oktober, daarna volgde Joop en eind november was ik aan de beurt…. zo rond kerst was ik nog de enige (af en toe) sniffende snuivende snotterende… kortom; het duurt lang en is echt vervelend, ik wens jullie sterkte!

  14. sumi said,

    19 januari 2013 bij 8:32 PM

    Bij mij was het alleen hoesten en proesten en niezen met een zere keel, dus dat viel wel mee. Het was wel lastig als ik wilde roken, maar er afblijven was ook geen optie :-) . Gaat het nu weer een beetje, zus Trui? De schaatsende Lollo is trouwens wel familie van de Lollo die wij kennen.

  15. Leo's mening said,

    20 januari 2013 bij 11:54 AM

    Wat ekelig zeg, hoe een simpel virus je dagen aardig kan beheersen. Is het nu weer een beetje over??? Mag ik hopen van wel toch!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: